Anastomozy

Anastomozy między gałęziami naczyń wieńcowych są rodzajem zespoleń, które potrafią zwiększać prywatne znaczenie i zasięg w miarę upływu kolejnych lat życia. Tętnice wieńcowe są uznane za naczynia końcowe, których zator definitywnie upośledza funkcje pewnej określonej części mięśnia. Mimo takiego stanu rzeczy u ludzi dojrzałych, a w szczególności u pacjentów mających przewlekłe problemy z krążeniem, uzasadnia się oznaki rozwoju krążenia obocznego, przede wszystkim drobnych naczynek położonych w warstwie podwsierdziowej. Często takie zespolenia notuje się przy koniuszku serca, na przedniej ścianie prawej komory, tylnej ścianie lewej komory czy w przebiegu bruzd międzykomorowych i międzyprzedsionkowych. Ich funkcjonalność pozostaje przedmiotem badań. Naczynia wieńcowe mogą wytwarzać również anastomozy z innymi tętnicami w obszarze klatki piersiowej przez tętnice osierdzia i naczynia naczyń (vasa vasorum) łączących serce z krążeniem systemowym oraz płucnym. Też w tym wypadku użyteczność takich rozwiązań w razie zatorów różni się zależnie od rozpatrywanego przypadku. Taka sama sytuacja, tyle że na większą skalę, istnieje wśród naczyniami żylnymi. Nie tylko przylegające żyły wytwarzają zespolenia między sobą, niemniej jednak też ma możliwość istnieć komunikacja między dopływami zatoki wieńcowej i żyłami przednimi serca. Połączenia pozasercowe prowadzą poprzez naczynia naczyń żył, dochodzących do narządu.

Możliwość komentowania jest wyłączona.